Al jaren doctor, maar geen vaste baan
De VMWO vindt dat het mooi geweest is. De postdocs behoren na hun jarenlange studie beloond te worden met een fatsoenlijk salaris en een vaste baan!
Sara de Sloover en Lanthe Sahadat schreven een uitstekend artikel (Economie, 12 mei 2009) over het gebrek aan carrièreperspectieven en de slechte arbeidsvoorwaarden voor promovendi en postdocs in Nederland. Terecht wordt door de voorzitter van het Landelijk Postdoc Platform (LPP) gesproken over een 'wegwerpcultuur'. Uit het geciteerde onderzoek van het LPP en het Promovendi Netwerk Nederland (PNN), blijkt er meer dan voldoende ambitie onder hun leden te zijn om een wetenschappelijke carrière bij een universitaire instelling te volgen.
In de medische sector ziet de Vereniging van Medisch Wetenschappelijke Onderzoekers (VMWO) dat veel afgestudeerden helaas niet kiezen voor een verdere wetenschappelijke carrière. Een wetenschappelijke baan met slechte secundaire arbeidsvoorwaarden, vele onbetaalde overuren, en geen vast contract in het vooruitzicht : ik begin er niet eens aan, is vaak de redenatie! Ook veel postdocs haken ergens in hun loopbaan af omdat er geen vast arbeidscontract komt. De VMWO behartigt de belangen van promovendi en postdocs in de werkzaam in de geneeskunde aan de CAO-tafels via een samenwerkingsverband met de Unie Zorg en Welzijn (UZW). Willen we in Nederland het wetenschappelijk onderwijs en onderzoek op een hoog peil houden dan moet de loopbaanontwikkeling van de nieuwe generatie wetenschappers collectief geregeld zijn via de CAO’s met vooruitzicht op vaste contracten en goede secundaire arbeidsvoorwaarden. Op die manier kunnen jonge wetenschappers zich 100% concentreren op hun werk en hoeven ze minder tijd te steken in de ontwikkeling van hun eigen carrière, zoals Rachel Spronk in genoemd artikel beschrijft.
Prof. Dr. W.
Voorzitter VMWO